TEDxThessaloniki 2017: Second Session

img_9986

Το 2ο session, που μόλις ολοκληρώθηκε, ήταν η μεγάλη καινοτομία του φετινού TEDxThessaloniki 2017! Οι ομιλητές συνομίλησαν και εξέθεσαν τις απόψεις τους σε ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, ερχόμενοι σε επαφή με το κοινό μας!

Στη συζήτηση των Γιάννη Βλαστάρη – Μιχαήλ Λώλη – Υβόννης Κοσμά, οι τρεις ομιλητές έκαναν μια εισαγωγή για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν, με την Άννα Μπουσδούκου να συντονίζει τη συζήτηση μεταξύ κοινού και ομιλητών!

img_8985

Ο Γιάννης Βλαστάρης μίλησε για τον κίνδυνο όχι μόνο του λαϊκισμού των αντιλαϊκιστών, τον οποίο ανέφερε στην ομιλία του, αλλά και για τον κίνδυνο της χρήσης του πολιτικά ορθού, θέτοντας τον προβληματισμό για τη διατύπωση εννοιών και αναφέροντας χαριτολογώντας πως είναι ο πιο μεγάλος αλλά και ο πιο κακός της παρέας! Παράλληλα, η Υβόννη Κοσμά μίλησε για τις επκετάσεις που μπορεί να έχουν οι λέξεις και τα παράγωγα τους, δίνοντας μάλιστα ένα παράδειγμα από τη γερμανική γλώσσα.

Ο Μιχαήλ Λώλης υπογράμμισε την ύπαρξη δύο μεγάλων στερεότυπων: από τη μία του ομοφυλόφυλου και από την άλλη του αστυνομικού, που έρχεται πολλές φορές σε αντιπαράθεση με την κοινωνία. Στερεότυπα  που γεννούν προκαταλήψεις, που γεννούν τον ρατσιμό και τη βία και που πρέπει να τα καταπολεμήσουμε μέσα μας, για να μην είμαστε προκατειλημένοι.

Οι ομιλητές αναφέρθηκαν ακόμη στο θέμα της βίας και του αποκλεισμού, αναφέροντας πως απαιτείται αλλαγή συμπεριφοράς που ξεφεύγει από τη γλώσσα κι εξαρτάται από την πολιτεία που πρέπει να επιβάλλει ισονομία. Υπάρχει ένας κύκλος που η Ελληνική Αστυνομία και η κοινωνια δεν έχουν αντιληφθεί: μέσα από τις λέξεις που σπάνε τα στερεότυπα, δίνοντας τα ίδια δικαιώματα, αποπεριθωριοποιούνται τα μέλη και επανεντάσσονται στον κοινωνικό ιστό. Έτσι, η ΕΛ.ΑΣ., καταπολεμώντας τις διακρίσεις με τρόπους δικαιωματικούς, αλλά όχι κατασταλτικούς, θα επιτύχει τον καταστατικό της σκοπό, αποπεριθωριοποιώντας μέλη της κοινωνίας.

Στα προσωπικά δεδομένα αναφέρθηκαν οι Γιώργος Γρηγοριάδης, Φωτεινή Μπαλδιμτσή και Jonathan Albright. Αναλυτικότερα, ο Γιώργος Γρηγοριάδης υπογράμισε πως: “Πολλές φορές στη δουλειά μας, ούτε οι ίδιες οι εταιρείες με τις οποίες συνεργαζόμαστε δε γνωρίζουν ότι υπάρχει η δυνατότητα συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων και δε θέλουν, μάλιστα, να τα χρησιμοποιήσουν. Κι εμείς οι ίδιοι οι αναλυτές δεδομένων, από τη δική μας πλευρά, φροντίζουμε για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων του χρήστη. Δε μπορεί να βασιζόμαστε στην καλή πρόθεση των άλλων. Πιστεύω στην προσωπική συμμετοχή κι ευθύνη. Αργά ή γρήγορα, κι οι νόμοι θα προσαρμοστούν. Η συγκέντρωση βάσεων δεδομένων γίνεται τοπικά, και για λόγους νομιμότητας με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο κάθε χώρας, αλλά κι επειδή οι ίδιες οι εταιρείες προτιμούν να διαφοροποιούν τη συγκέντρωση δεδομένων και να έχουν περισσότερες τη μίας βάσης δεδομένων σε περισσότερες από μία χώρες.”

img_9006

Στο νομοθετικό κομμάτι, η Φωτεινή Μπαλδιμτσή συμπλήρωσε πως ” σε γενικές γραμμές, η Ε.Ε. έχει πιο αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο από ό,τι οι ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή. Έχει, για παράδειγμα, την Data Minimazation Principle, που ουσιαστικά διασφαλίζει ότι θα γίνεται η ελάχιστη δυνατή συγκέντρωση προσωπικών δεδομένων κατά τη διάρκεια μιας συναλλαγής. Επειδή δε ζούμε σε μια αγγελικά πλασμένη κοινωνία, πιστεύω ότι πρέπει να πιέζουμε για την ύπαρξη ή εμβάθυνση του νομοθετικού πλαισίου.”

Σχετικά με τη συγκέντρωση προσωπικών δεδομένων από εταιρείες η Φωτεινή Μπαλδιμτσή ανέφερε το παράδειγμα της Gmail: “Σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις αναζήτηση μεταξύ των χιλιάδων email που έχεις. Ταυτοχρόνως, όμως, εμφανίζει διαφημίσεις που είναι εντελώς προσωπικά στοχευμένες. Υπάρχει η συζήτηση, αυτή η στιγμή για μια νέα τεχνολογία, που θα επιτρέπει την αναζήτηση σε κρυπτογραφημένα emails (searchable encryption). Τις περισσότερες φορές που δίνουμε προσωπικές πληροφορίες, δε γνωρίζουμε πού θα καταλήξουν, σχεδόν κανείς δε διαβάζει τους Όρους Χρήσης των εφαρμογών που κατεβάζουμε στα κινητά μας. Πρέπει να είμαστε περισσότερο υποψιασμένοι”.

Κλείνοντας, ο Jonathan Albright ανέφερε πως “η εξέλιξη κι η πολυπλοκότητα της συγκέντρωσης δεδομένων για πολιτκές καμπάνιες έχει προχωρήσει πολύ. Δεν είναι μόνο η ανάλυσή τους που πρέπει να μας προβληματίσει, αλλά κι ο τρόπος που συνδυάζονται εκ των υστέρων για να διαμορφώσουν συνειδήσεις και να καλλιεργήσουν νοοτροπίες και τρόπους σκέψης γύρω από τις πολιτικές μας επιλογές. Προφανώς και το νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει το τοπίο της συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων θα διαφέρει από χώρα σε χώρα, αλλά είναι απαραίτητο να λάβει χώρα αυτή η συζήτηση και να προχωρήσει αυτό το θέμα”.

Στη συζήτηση ανάμεσα στη Λιζ Μεσθενέος, τη Βενετία Κουσία και συντονίστρια τη Χριστίνα Μελίδου το θέμα ήταν η αγορά εργασίας και οι προκλήσεις της, και ειδικότερα πώς μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικές γενιές. Και οι δύο ομιλήτριες  τόνισαν την άποψη ότι καμία εταιρεία δεν μπορεί να υπάρξει μόνο με μεγαλύτερης ηλικίας ή μόνο με νέους εργαζομένους, καθώς έχουν να επωφεληθούν και από τις δύο ηλικιακές ομάδες.

img_9025

Η Βενετία Κουσία έθεσε το ζήτημα των δεξιοτήτων του κάθε εργαζομένου, που πρέπει να είναι αυτές που τον καθοδηγούν στη διάρκεια της πορείας του, για να βρίσκεται στην κατάλληλη κάθε φορά θέση εργασίας.  Δεν είναι όλοι γεννημένοι ηγέτες, μας είπε, αλλά αυτοί που είναι ηγέτες είναι αυτοί που δεν είναι υπερόπτες, που δεν τους δόθηκε η εξουσία, αλλά αντίθετα μπορούν να προχωρήσουν ακόμα κι αν δεν τους ακολουθεί κανείς. Δεν πρέπει να επιλέγεις τις δουλειές για τα λεφτά, γιατί δεν θα έχεις τη δουλειά που σου ταιριάζει.Η Liz Mestheneos επισήμανε ότι τις αλλαγές που έρχονται, δεν μπορούμε να τις φανταστούμε, όπως δεν φανταζόμασταν πόσο θα άλλαζε τη ζωή μας την τελευταία 10ετία με την εξέλιξη της τεχνολογίας, ενώ ο πολιτισμός δεν αλλάζει τόσο γρήγορα. Όλοι έχουμε πρόβλημα, μένουμε κολλημένοι με το παλιό, δεν χαιρόμαστε το παρόν.

Μετά από μια σύντομη εισαγωγή στην επιστήμη του καθενός, η συζήτηση ξεκίνησε με τι άλλο από τον T. rex, ο οποίος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομιλία του Michael Benton λίγα λεπτά νωρίτερα. Όπως μας είπε ο ίδιος, αυτή την περίοδο διανύουμε το 6ο κύμα μαζικής εξαφάνισης. Από την άλλη πλευρά, μάθαμε ακόμα πώς λειτουργεί το CRISPR, μια επαναστατική τεχνολογία από τον κόσμο της γενετικής.

img_0009

Ο Tony Perry εξήγησε με απλά λόγια τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της ενδιαφέρουσας διαδικασίας, η οποία μας επιτρέπει να διαγράψουμε ή να προσθέσουμε μέρη του γονιδιώματος, όπως εμείς θέλουμε. Όπως ήταν λογικό από έναν τέτοιο συνδυασμό ομιλητών, η συζήτηση πέρασε στο πως μπορεί η γενετική να συμβάλει στη διαιώνιση του είδους μας και πιο συγκεκριμένα στο να μας βοηθήσει να μη γίνουμε ένα ακόμα από τα είδη που έχει εξαφανστεί. Ο Tony Perry διευκρίνησε πως η απάντηση εξαρτάται από το είδος των γεγονότων στα οποία αναφερόμαστε, δηλαδή πόσο σφοδρά και επικίνδυνα μπορεί να είναι. Σε γενικές γραμμές ναι, θα μπορούμε να επεξεργαστούμε το γονιδίωμα του είδους μας, ώστε να περιορίσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά που εν δυνάμη μας βάζουν σε κίνδυνο. Η συζήτηση έκλεισε με μια ερώτηση προς τον Michael Benton, όπου εάν έπρεπε να επιλέξει κάποιο, ποιο εξαφανισμένο είδος θα ήθελε να ξαναδεί. Ο ίδιος έδειξε ένα είδος πτερόσαυρου, το οποίο είχε άνοιγμα φτερών 15 μέτρα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως πλέον δεν μιλάμε για πουλί, αλλά για αεροπλάνο!

img_0030

Κλείνοντας, στο εργαστήριο “Διαβάζω για τους άλλους” οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να διαδράσουν με όμορφα τεχνάσματα, καθως η ομάδα ετοίμασε ένα μοναδικό δημιουργικό εργαστήρι με θεατρικά παιχνίδια γνωριμίας, ανάγνωση και συζήτηση αποκλειστικά για τους TEDx’ers που βρέθηκαν εκεί! Πιο συγκεκριμένα, συμμετείχαν συνολικά 20 άτομα, τα οποία χωρίστηκαν σε ομάδες των 5 ατόμων. Σε κάθε ομάδα ανατέθηκε ένα υποθετικό σενάριο το οποίο έπρεπε να αποδώσουν με τρεις τρόπους έπειτα από ολιγόλεπτη προεργασία. Αρχικά οι συμμετέχοντες έπρεπε να το αποδώσουν μόνο ηχητικά (ηχητική σκηνή) , έπειτα με μια σκηνή (παντομίμα) και τέλος να το αποδώσουν ολοκληρωμένο. “Ήταν ζωντανό και εξαιρετικά βιωματικό”, σχολίασαν οι συμμετέχοντες στο τέλος αναφερόμενοι στο εργαστήριο! Στόχος ήταν οι συμμετέχοντες να νιώσουν ή αλλιώς να βιώσουν μια κατάσταση, όπως θα την βίωναν άνθρωποι που δεν ακούν και που δεν βλέπουν.

Photo credits: Nikos Arvanitidis Photography, Demi Merzie, Faidra Konstantinidi, Giorgos Tsiklaouri