Τέλος κι αρχή: το ερέθισμα και το κίνητρο

expectations1

της Χριστίνας Μπακάλμπαση

…κάθε τέλος μια αρχή, μια καινούρια αρχή. Στη ζωή μας, λίγο πολύ, όλοι το ζούμε. Είτε στις σχέσεις μας τις ερωτικές είτε στις φιλικές. Είτε στην επαγγελματική μας πορεία είτε στην καθημερινότητα μας. Παντού. Τα πρωινά είναι η αρχή. Τα βραδινά το τέλος μίας ακόμα ημέρας. Αυτή η φράση κυριεύει τη ζωή μας σε βαθμό που δεν το καταλαβαίνουμε. Η ύπαρξή της καθολική, χωρίς απαραίτητα να περνάει στη συνείδηση μας. Τα όρια ανάμεσα στα δύο, εντελώς ρευστά.

Για μένα, πάντα κυριαρχεί το τέλος. Αυτό είναι που συνειδητοποιώ. Δεν είμαι πεσιμίστρια. Ίσα ίσα. Πιστεύω πως είναι μεγάλη αρετή να καταλαβαίνεις πότε κάτι τελειώνει. Και είναι αυτή η μαγική στιγμή που ανακαλύπτεις τη δύναμη μέσα σου να συνεχίσεις. Και να αρχίσεις πάλι κάτι από το μηδέν. Αυτή η προσπάθεια, ξανά και ξανά, να βγαίνω στη μάχη της ζωής, αυτό ακριβώς είναι που μου δίνει ισορροπία στη ζωή μου. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Είναι η ανακύκλωση του χρόνου μας.

Είναι δύσκολο να καταλάβει ένας άνθρωπος μια αρχή. Γιατί για μένα, για να εννοηθεί κάτι ως αρχή πρέπει να υπάρχει αποτέλεσμα. Και αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι ορατό εξ αρχής. Όταν είσαι στη διαδικασία τού να δημιουργήσεις κάτι, βρίσκεσαι μέσα στη δίνη της κατάστασης χωρίς να προλαβαίνεις να «δεις» τι συμβαίνει γύρω σου. Η διαδικασία αρχή-μέση-τέλος, στη ζωή δεν είναι τόσο ορατή. Με ένα υπεραπλουστευμένο παράδειγμα: Το πρωί όταν ξεκινάει κάποιος τη δουλειά του προσπαθεί και καταβάλει ενέργεια προκειμένου να έχει αποτελέσματα, να εκπληρώσει στόχους, να διεκπεραιώσει εργασίες και να ρουφήξει την κάθε στιγμή της ημέρας του. Όταν γυρίζει όμως το βράδυ, κάνει την ανασκόπησή του και γεμίζει μπαταρίες για μια καινούρια μέρα, καλύτερη από την προηγούμενη. Αυτό το flashback είναι που ορίζει την αρχή για μένα. Και σαφώς και το τέλος.

Αρκετά φιλοσοφήσαμε! Αυτό που περιμένω από το φετινό TEDx Thessaloniki είναι να δω πώς άνθρωποι που τα έχουν καταφέρει στη ζωή τους έκαναν τη «μεγάλη» αρχή και πώς ή αν βλέπουν το τέλος. Ποιο ήταν το ερέθισμα και ποιο το κίνητρο; Ποια ήταν η ιδέα και πώς εξελίχθηκε. Πώς είναι να βρίσκεσαι μέσα στη δίνη των πραγμάτων; Πώς ξεπερνάς τους φόβους σου; Και κυρίως, πώς αντιμετώπισαν αυτοί οι ίδιοι τις αποτυχίες που ενδεχομένως είχαν στην πορεία τους.

Πέρυσι, φεύγοντας από τη διοργάνωση, ήμουν γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να κατακτήσω τον μικρόκοσμό μου. Ευελπιστώ και φέτος!