Μυρτώ Παπαδοπούλου: δίνοντας την ευκαιρία για μια νέα αρχή με ένα κλικ

web_papadopoulou_grey

Φωτογράφος και δημιουργός ντοκιμαντέρ, η Μυρτώ Παπαδοπούλου έχει ξεχωρίσει για τον έντονο κοινωνικό χαρακτήρα της δουλειάς της παρουσιάζοντας κοινωνικά θέματα που αφορούν διαφορετικά μέρη του κόσμου. Το 2013 διακρίθηκε από το Magenta Foundation και ανακυρήχθηκε η νέα φωτογράφος της χρονιάς για το σύνολο της δουλειάς της.

Η Μυρτώ Παπαδοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Αφού ολοκλήρωσε με υποτροφία τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Διεθνές Kέντρο Φωτογραφίας της Νέας Υόρκης, το 2007 συμμετείχε στο Eddie Adams Workshop φωτογραφίας με επικεφαλής τη Michele McNally και τον Vincent Laforet, φωτογράφους των Νew York Times. Σήμερα μετρά συμμετοχές και τιμητικές διακρίσεις σε σημαντικά φωτογραφικά φεστιβάλ όπως το Mois de la Photo – OFF και η 2η Photoquai – Biennale des Images du Monde στο Παρίσι, το New York Photo Festival και το Athens Photo Festival.

Για τη Μυρτώ η δημιουργία ντοκιμαντέρ συμπορεύεται με την κοινωνική δράση. Στο ντοκιμαντέρ “The Attendants” διερεύνησε το ευαίσθητο θέμα της εμπορίας γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση στην Ελλάδα της κρίσης ενώ παράλληλα δημιούργησε καλλιτεχνικά εργαστήρια με στόχο τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ίδιων των θυμάτων. Η δράση αυτή παρουσιάστηκε ως παράδειγμα κοινωνικής ευαισθητοποίησης μέσω της τέχνης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιανουάριο του 2014.

Σήμερα η Μυρτώ συνεργάζεται με έντυπα και διαδικτυακά μέσα σε διάφορα μέρη του κόσμου (όπως TIME Magazine, TIME.com, Le Monde, Neue Zuger Zeitung, Corriere Della Sera, El Mundo, Καθημερινή, LENS των New York Times) ενώ ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.

Της ζητάμε να εντοπίσει τις δύο σημαντικότερες αλλαγές στη ζωή της και απαντά χωρίς περιστροφές: “Δύο ήταν οι καθοριστικοί σταθμοί στη ζωή μου για την εξέλιξη μου ως άνθρωπος αλλά και ως δημιουργός. Η πρώτη αλλαγή έγινε όταν πήγα στο International Center Of Photography της Νέα Υόρκης για να κάνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές πάνω στην φωτογραφία. Αυτή ήταν μια πολύ έντονα δημιουργική περίοδος η όποια με δόμησε, με σκλήρυνε αλλά παράλληλα με απελευθέρωσε. Η δεύτερη έγινε με την επιστροφή μου, όπου βρέθηκα σε μια Ελλάδα σχεδόν «αγνώριστη» που βίωνε με δραματικό τρόπο τα συμπτώματα μιας τεράστιας, όπως αποδείχτηκε, μεταπολιτευτικής κρίσης. Σε μια παρακμιακή Ελληνική κοινωνία στην οποία έπρεπε να “αντιπαλέψω” τις αξίες μου. Αυτή η τελευταία περίοδος επέδρασε στην ωρίμανση μου και με έκανε να «ενδοσκοπήσω» σημαντικά την ίδια μου την ζωή.

Δηλώνει ότι ακόμα ψάχνει το μεγαλύτερο στόχο της ζωής της, επιβεβαιώνοντας τον ανήσυχο χαρακτήρα της. “Πάντα θέτω στόχους που τους βλέπω και σαν σκαλοπάτια και σταθμούς της προσωπικής μου εξέλιξης. Κάποιους στόχους τους έχω ήδη πετύχει και άλλους ακόμα τους παλεύω. Δύσκολα εγκαταλείπω κάτι που θέλω πολύ. …Η περίοδος της δημιουργίας, το ταξίδι προς την Ιθάκη, αποτελεί την προϋπόθεση για την ίδια μου την ύπαρξη.”

Όσο για το τι είναι αυτό που έχει τραβήξει περισσότερο την προσοχή της απ’ όσα γίνονται στον κόσμο τα τελευταία χρόνια..; Η Μυρτώ δηλώνει ανήσυχη για “την αρμαγεδωνικού μεγέθους μετακίνηση πληθυσμών σε αστικές περιοχές (urbanization) λόγω των τεράστιων διαφορών στις συνθήκες διαβίωσης, και τα κοινωνικά φαινόμενα που αυτή η μετακίνηση επιφέρει: το σύγχρονο δουλεμπόριο και την, με όλες τις συνέπειες της, παράνομη μετανάστευση.” Αυτά τα φαινόμενα εξάλλου καταγράφει και σε μεγάλο μέρος της δουλειά της παρακολουθώντας τα από πολύ κοντά.