Chris Giannou: ο γιατρός που πολεμά το θάνατο στο πεδίο της μάχης

web_giannou_grey

Έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του σε διάφορες εμπόλεμες ζώνες ανά τον κόσμο, παρέχοντας βοήθεια στους κατοίκους περιοχών όπως το Αφγανιστάν, η Τσετσενία, το Ιράκ, ο Λίβανος, η Λιβερία και η Σομαλία. Σήμερα θεωρείται ένας από τους λίγους χειρουργούς που έχουν τόση εμπειρία στην πολεμική ιατρική. Ο λόγος για τον Chris Giannou, έναν από τους ομιλητές που θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στη σκηνή του TEDxThessaloniki τον ερχόμενο Μάιο.

Γεννημένος στον Καναδά από Έλληνες μετανάστες, ο Chris Giannou έχει δηλώσει πως γνώριζε από την εποχή που ήταν 11 χρονών τι ήθελε να κάνει όταν μεγαλώσει. Ήθελε να γίνει χειρουργός στις Χώρες του Τρίτου Κόσμου. Έτσι, παρόλο που αρχικά έκανε την ειδίκευση του στην χειρουργική θεραπεία του καρκίνου, στην πορεία εξειδικεύτηκε στην χειρουργική του πολέμου. Έχει σπουδάσει σε πανεπιστήμια στην Αλγερία, τη Γαλλία και την Αίγυπτο.

Εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού όπου εργάζονταν, ο Chris Giannou ταξίδευε από την Κένυα, όπου βρίσκονταν η βάση της ομάδας του, σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο, προκειμένου να δημιουργήσει και να συντηρήσει νοσοκομεία εκστρατείας σε χώρες όπως το Σουδάν, την Αιθιοπία και τη Σομαλία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80 ο Giannou ήταν ο μοναδικός γιατρός στο στρατόπεδο προσφύγων Shatila στη Βηρυτό, όπου έμεναν οι Παλεστίνιοι πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στο Λίβανο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1996, ήταν ο επικεφαλής ενός νοσοκομειου του Ερυθρού Σταυρού στην Τσετσενία, όταν έξι συνάδερφοι του βρήκαν τραγικό θάνατο κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ιστορίες που έχει ζήσει κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας.

Από το 1999 μέχρι και το 2006 διετέλεσε επικεφαλής της χειρουργικής μονάδας του Ερυρθού Σταυρού. Σήμερα εξακολουθεί να συνδράμει στις αποστολές του οργανισμού, προσφέροντας τις υπηρεσίες του ως σύμβουλος χειρουργικής. Ως ακαδημαϊκός διδάσκει Ιατρική των Καταστροφών και Χειρουργική Τραύματος στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Στην επιστημονική κοινότητα των ανθρωπιστικών οργανώσεων ο Chris Giannou είναι ευρέως γνωστός για τις ικανότητες και την αποτελεσματικότητα που τον διακρίνει. Για το έργο του τιμήθηκε το 1990 με το Αστέρι της Παλαιστίνης, ενώ από το 1991 και έπειτα είναι μέλος του Τάγματος του Καναδά. Είναι επίσης το κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ “Mission on the Border of the Abyss”, το οποίο καλύπτει τη ζωή και το έργο του κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στη Σομαλία.

Έχει κυκλοφορήσει τρία βιβλία, με τίτλους “Besieged: A Doctor’s Story of Life and Death in Beirut” (Amazon), “First Aid in Amred Conflicts and Other Situations of Violence” και “War Surgery: Working with Limited Resources in Armed Conflict and Other Situations of Violence” (Volume 1 και Volume 2).

Με αφορμή το θέμα του TEDxThessaloniki 2014, ο Chris Giannou δηλώνει:

Ποια θεωρείτε τη σημαντικότερη αλλαγή που έχετε βιώσει, σε προσωπικό επίπεδο, μέχρι σήμερα στη ζωή σας;

Είμαι ακόμα ζωντανός ενώ θα έπρεπε να έχω πεθάνει στα 19 μου σ’ ένα νοσοκομείο στην Αφρική όπου νοσηλευόμουν με μολυσματική ηπατήτιδα συνδυασμένη με ελονοσία. Πιστεύω ότι έκτοτε ζω ‘με αναστολή’.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος που έχετε θέσει, προσωπικά, μέχρι σήμερα; Τον έχετε πετύχει, συνεχίζετε να παλεύετε γι’ αυτόν ή τον εγκαταλείψατε και γιατί;

Το να παλέψω ενάντια στο άδικο, την άγνοια, τη φτώχεια και την ασθένεια. Τα έχω καταφέρει εν μέρει μόνο, σε λίγα μόνο μέρη, για λίγο. Όμως συνεχίζω, αν και συχνά με διαφορετικούς τρόπους.

Απ’ όσα έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια, ως παγκόσμια κοινωνία, ποιο γεγονός θα χαρακτηρίζατε ως το μεγαλύτερο τέλος ή τη μεγαλύτερη νέα αρχή για την ανθρωπότητα;

Το σημαντικότερο τέλος ήταν ο τερματισμός της ιδεολογικής σύγκρουσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο και τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά και το τέλος της κλασσικής αποικιοκρατίας και την αποαποικιοποίηση του Τρίτου Κόσμου. Για πρώτη φορά, η πλειοψηφία της ανθρωπότητας συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο ως δρων και υποκείμενο παρά ως θύμα και αντικείμενο. Η πιο νέα αρχή για την ανρωπότητα είναι, ατυχώς, η επιστροφή στην ανοησία των παρελθοντικών συγκρούσεων με την ίδια ιδεολογία, είτε την πεις φυλετισμό είτε εθνικισμό, το ίδιο κάνει.